To właśnie w tym okresie łatwo o dwa skrajne podejścia: „je za dwoje, więc trzeba dawać jej dużo więcej” albo „najważniejszy jest wapń, więc dorzućmy suplement”. Tymczasem żywienie przyszłej mamy wymaga znacznie większej precyzji. Liczy się odpowiednia energia, dobre źródła białka i tłuszczu oraz właściwy stosunek wapnia do fosforu.
Ciąża u psa trwa średnio około 63 dni, ale potrzeby żywieniowe nie rosną równomiernie przez cały ten czas. W pierwszych dwóch trymestrach zapotrzebowanie energetyczne suki może być zbliżone do potrzeb dorosłego psa utrzymującego prawidłową masę ciała. Największy „wydatek energetyczny” zaczyna się dopiero w końcowej części ciąży, gdy płody intensywnie rosną.
Dlatego nie ma potrzeby od pierwszych tygodni ciąży stawiać przed suką miski wielkości psiego basenu. Nadmierne żywienie może prowadzić do niepotrzebnego przyrostu masy ciała, a otyłość w ciąży nie jest dobrym sprzymierzeńcem ani dla matki, ani dla szczeniąt.
Zapotrzebowanie kaloryczne suki w ciąży zależy od jej masy ciała, kondycji, aktywności, liczby szczeniąt oraz etapu ciąży. Nie istnieje jedna uniwersalna liczba kalorii odpowiednia dla każdej przyszłej mamy.
W pierwszych dwóch trzecich ciąży można zwykle utrzymywać żywienie na poziomie zbliżonym do zapotrzebowania bytowego. W ostatnich tygodniach potrzeby energetyczne wyraźnie rosną, dlatego porcję zwiększa się stopniowo. Jeszcze większe wymagania pojawiają się po porodzie – podczas intensywnej laktacji suka może potrzebować nawet kilkukrotnie więcej energii niż w okresie utrzymania.
Warto pamiętać o kilku zasadach:
Zapotrzebowanie kaloryczne suki w ciąży warto więc rozpatrywać indywidualnie, a nie według zasady „im więcej szczeniąt, tym więcej wszystkiego”.
Tężyczka poporodowa, nazywana również eklampsją lub hipokalcemią poporodową, jest poważnym zaburzeniem gospodarki wapniowej. Najczęściej pojawia się w okresie największej produkcji mleka, zwykle około 2–3 tygodni po porodzie, choć może wystąpić także wcześniej. Szczególnie narażone są małe suki karmiące liczne mioty, ale problem może dotyczyć psa każdej wielkości.
I tutaj dochodzimy do bardzo ważnej kwestii: więcej wapnia nie zawsze oznacza większe bezpieczeństwo. Podawanie dużych ilości suplementów wapniowych w ciąży nie jest zalecaną metodą profilaktyki tężyczki. Nadmierna podaż wapnia w tym okresie może zaburzać naturalną regulację gospodarki wapniowej i paradoksalnie zwiększać ryzyko hipokalcemii podczas laktacji.
Dlatego tężyczka u suki profilaktyka powinna zaczynać się przede wszystkim od prawidłowo zbilansowanego żywienia, a nie od samodzielnego dosypywania wapnia do miski.
W diecie BARF wapń może pochodzić między innymi z odpowiednio dobranej ilości zmielonych kości. Ich zaletą jest jednoczesne dostarczanie wapnia i fosforu, które powinny pozostawać w odpowiedniej proporcji. Sama porcja mięsa mięśniowego nie wystarczy do prawidłowego pokrycia zapotrzebowania mineralnego – dieta oparta wyłącznie na mięsie może prowadzić do niedoboru wapnia.
Nie oznacza to jednak, że każda kość będzie odpowiednia dla każdej suki. W diecie dla ciężarnej i karmiącej samicy szczególnie ważne jest, aby cała receptura była prawidłowo skomponowana.
Po porodzie sytuacja zmienia się diametralnie. Suka nie tylko utrzymuje własny organizm, ale również „produkuje” pokarm dla całej małej ekipy, która potrafi zgłosić się do baru mlecznego o każdej porze dnia i nocy.
Dlatego żywienie suki karmiącej BARF powinno być szczególnie skoncentrowane na odpowiedniej podaży energii i składników odżywczych. W szczycie laktacji zapotrzebowanie energetyczne może być nawet 2–4 razy wyższe niż zapotrzebowanie bytowe, zależnie od liczby szczeniąt i kondycji matki.
W tym okresie nie warto ograniczać jedzenia „na siłę”. Suka powinna mieć możliwość zaspokojenia zwiększonego zapotrzebowania energetycznego, a jej masa i kondycja powinny być regularnie kontrolowane.
Tłuszcz dostarcza dużej ilości energii w niewielkiej objętości pokarmu. Ma to ogromne znaczenie w laktacji, ponieważ suka może mieć bardzo wysokie zapotrzebowanie energetyczne, a jednocześnie jej żołądek ma – niestety – ograniczoną pojemność.
Nie chodzi jednak o to, aby do każdej porcji dolewać dodatkową porcję tłuszczu. Dieta powinna mieć odpowiednią gęstość energetyczną już na poziomie całej receptury. Jeśli suka szybko traci masę ciała lub wyraźnie nie nadąża z pokrywaniem potrzeb energetycznych, sposób żywienia warto omówić z lekarzem weterynarii lub dietetykiem weterynaryjnym.
W przypadku gotowych, kompletnych mieszanek BARF dużym ułatwieniem jest zachowanie właściwych proporcji składników. Dzięki temu opiekun nie musi codziennie urządzać w kuchni laboratorium pod hasłem „ile dzisiaj wapnia, a ile fosforu?”.
Jeżeli suka dobrze toleruje gotowe mieszanki, można również korzystać z odpowiednio dobranych produktów MANK®. Przy większym zapotrzebowaniu wygodna może być mrożona karma BARF 1 kg, która pozwala łatwiej zaplanować większe dzienne porcje.
Pierwsze tygodnie życia szczeniąt to przede wszystkim czas mleka matki. Wraz z rozwojem maluchów przychodzi jednak moment stopniowego wprowadzania pokarmu stałego. Zwykle około 3.–4. tygodnia życia można rozpocząć rozszerzanie diety, obserwując gotowość szczeniąt i ich reakcję na nowe jedzenie.
To powinien być proces stopniowy, a nie akcja pod tytułem „wczoraj mleko, dzisiaj pełna miska BARF”. Początkowo podaje się niewielkie ilości pokarmu, a następnie stopniowo zwiększa jego udział w diecie.
Dla opiekunów, którzy chcą kontynuować żywienie BARF również po odstawieniu od mleka, pomocna może być karma BARF dla szczeniaków. Przy rosnącym organizmie szczególnie ważny jest prawidłowy bilans minerałów i energii, dlatego dieta dla szczeniąt nie powinna być przypadkową mieszanką mięsa i dodatków.
Jeśli planujesz miot, warto zapamiętać kilka prostych zasad:
✅ Nie przekarmiaj suki na początku ciąży.Jej potrzeby energetyczne nie rosną gwałtownie od pierwszego dnia.
✅ Zwiększaj energię w końcowej fazie ciąży, gdy rozwój płodów przyspiesza.
✅ Dbaj o pełny bilans diety, a nie tylko o ilość mięsa w misce.
✅ Nie podawaj profilaktycznie dużych dawek wapnia w ciążybez wskazań lekarza weterynarii.
✅ W laktacji zapewnij znacznie większą podaż energii, odpowiednią do liczby szczeniąt i kondycji suki.
✅ Kontroluj masę ciała matki i przyrosty szczeniąt.
✅ Reaguj na niepokojące objawy– szczególnie drżenia, sztywność, niepokój czy drgawki.
Pamiętaj, że prawidłowe karmienie suki w ciąży to inwestycja nie tylko w jej kondycję, ale również w prawidłowy rozwój przyszłego miotu.
Dobrze zaplanowana dieta nie musi oznaczać wielogodzinnego liczenia każdego grama mięsa. Najważniejsze jest dopasowanie podaży energii i składników odżywczych do etapu ciąży, kondycji suki oraz późniejszych potrzeb laktacyjnych.
Jeżeli korzystasz z BARF, wybieraj rozwiązania, które mają jasno określony skład i są przygotowane z myślą o zachowaniu odpowiedniego bilansu. W przypadku ciąży i laktacji szczególnie nie warto eksperymentować z przypadkowymi suplementami – tutaj „na wszelki wypadek” nie zawsze oznacza „na wszelki wypadek dobrze”. Pamiętaj też, że tężyczka u suki i profilaktyka to przede wszystkim prawidłowe, kompletne żywienie i obserwacja zwierzęcia, a nie samodzielne zwiększanie podaży wapnia. Odpowiednio zbilansowana dieta, kontrola kondycji oraz szybka reakcja na niepokojące objawy to znacznie rozsądniejszy plan niż wojna z kalkulatorem wapnia o drugiej w nocy.
Spodziewasz się szczeniąt i chcesz zapewnić swojej suce najlepszą opiekę dietetyczną? Sprawdź zapotrzebowanie kaloryczne na każdy tydzień przy pomocy naszego Kalkulatora BARF.
U nas zapłacisz przez:
